tarlalarda dört nala koşan bir deliyim belki
bir kopuk uçurtma parçası
bir sapanın kırık ayağı
kuru bir arpa başağı.
ölümsüzlüğün veçhelerine yüzlerimi gösteriyorum
ki tanısın beni,
almaya geldiğinde canımı
nefeslerim bana zimmetli, bilsin.
bir vedayı çok görüyor annem bana
bir gülüşü
ellerini ve avuçlarını,
bir tutam iyilik sözünü.
Günahlarımı yüklendim sırtıma ki hatırlatmasınlar.
kendime ağırım en çok,
hasretlerim sıra sıra dizili soğuk bir kış akşamında,
Varlığımın özünü kurutuyorum sağanak yağmurlarda.
Gözyaşlarımın görünmediği havalara sığınıyorum ağlamak için,
Ölümsüzlüğün kuytu köşelerine,
bir uçurtma parçasına
Ve tüm sırlarımı açığa seriyorum bir tutam gülüşe.
Dizlerimin üzerine çöküyorum
sesleniyorum evvelime ve ahirime,
yaşamak istiyorum
yaşamak istiyorum
doyasıya.
Münzevi 
Yorum bırakın