Eskiden merak ederdim; insanlar içimi görse beni hâlâ severler miydi? Bağırlarına basarlar, saçımı okşarlar mıydı? 

İçimde neler saklıyorum? 

Canavarlar? Kasırgalar, fırtınalar? Yoksa günbatımında sessizliğe gömülen bir denizkıyısı mı? 

Beni hâlâ sevebilecek olan tek kişi, canavarlarımla tanışmış olandır. Ve o kişi ışığın ancak çatlaklardan sızdığı zindanlarımın eşiğinde içi çıkasıya ağlamıştır. 

Zira canavarlarımın yaratıldığı öze şahit olmuş, varlığımın mayasına dokunmuştur.