Annemin elleri toprağa her değdiğinde ben canlanıyorum sanki. Yeşil gözleri taze yapraklara bakıyor. Filizlere ve tohumlara. Güldüğünde aynı heyecanı paylaşıyoruz, üzüntülerimizi toprağa bırakıyoruz. Sular akıp gidiyor katman katman, daha büyük bir şeyin parçasıyız biliyorum, hissediyorum. Dallar rüzgârla savruluyor, sesler hiç susmuyor ve biz dinlemekten hiç bıkmıyoruz. Konuşuyoruz, konuşuyoruz, konuşuyoruz. Yüzyıllar biriktirmişiz sanki.